Alle aanbevolen producten worden gekozen naar goeddunken van het redactieteam van GreatPetCare en weerspiegelen geen directe goedkeuring door de auteur of recensent.
Katten zijn geen grote waterdrinkers; ze hebben per kilo lichaamsgewicht half zoveel water nodig als honden. Als u merkt dat uw kat veel water drinkt, of misschien zelfs water drinkt en om meer smeekt, kan dit een alarmsignaal zijn.
Hoeveel water is te veel? Wat zorgt ervoor dat uw kat zoveel water drinkt? En belangrijker nog:wat moet je eraan doen? Lees verder voor antwoorden.
Er zijn veel gezondheidsgerelateerde redenen waarom katten te veel water drinken. Polydipsie, de naam van de aandoening voor overmatig waterverbruik, heeft drie veelvoorkomende oorzaken:
Ongeveer 1-3% van alle katten heeft een chronische nierziekte. Na verloop van tijd raken de nieren steeds meer beschadigd. De nieren zijn gedeeltelijk verantwoordelijk voor het in stand houden van de waterbalans van uw kat. Wanneer de nieren beschadigd zijn, kunnen ze het water niet vasthouden zoals zou moeten. In plaats daarvan gaat al het water in de urine. Hierdoor krijgt uw kat steeds meer dorst.
Tot 11% van de oudere katten lijdt aan hyperthyreoïdie. De schildklier produceert schildklierhormoon, dat verantwoordelijk is voor de groei, het metabolisme en de hersenen beïnvloedt. Wanneer de klier te veel hormonen produceert, wordt de stofwisseling erg hoog en kan het effect op de hersenen gedragsveranderingen veroorzaken. Wanneer de stofwisseling toeneemt, neemt ook de dorst toe. Ook blokkeert schildklierhormoon de interactie van antidiuretisch hormoon (ADH) met de nieren. Dit hormoon zorgt ervoor dat de nieren water in het lichaam kunnen houden en geen water in de urine kunnen doen. Als ADH geen interactie heeft met de nieren, kan er een toename van het drinken en plassen optreden.
Ongeveer 0,5% van alle katten heeft diabetes mellitus. Diabetes mellitus ontstaat wanneer uw kat niet voldoende insuline heeft. Insuline zorgt ervoor dat de bloedsuikerspiegel (glucose) de lever, spieren en vet binnendringt en energie levert. Als er niet genoeg insuline is, wordt de glucose steeds hoger en kan hij nergens heen. De nieren duwen glucose in de urine en door osmose volgt water de glucose om de urine te verdunnen. Omdat uw kat te veel urine produceert om het lichaam van glucose te ontdoen, krijgt ze erg dorst.
Als bij uw kat de diagnose diabetes wordt gesteld, kan het behandelplan insuline-injecties omvatten. Sommige katten kunnen echter in aanmerking komen voor een naaldvrij alternatief voor insuline, Bexacat genaamd, een tablet met smaak die eenmaal daags wordt ingenomen.
Leverziekte . Problemen met de lever kunnen om verschillende redenen optreden, waaronder virale, bacteriële, schimmel-, parasitaire, inflammatoire of kankerachtige redenen. Bij een ernstige leverziekte heeft uw lever moeite om normaal te functioneren, wat de waterinname kan beïnvloeden. De lever stopt bijvoorbeeld met het maken van ureum, waardoor de nieren normaal gesproken water kunnen vasthouden.
Medicijnen . Veel medicijnen beïnvloeden de dorst en het plassen. Veel voorkomende medicijnen zijn onder meer steroïden (zoals prednisolon), fenobarbital (gebruikt bij epileptische aanvallen) of diuretica (gebruikt om het lichaamswater te verlagen bij aandoeningen zoals congestief hartfalen).
Hypercalciëmie . Veel aandoeningen kunnen een te hoog calciumgehalte in het lichaam van een kat veroorzaken, zoals chronische nierziekte, vitamine D-toxiciteit en kanker. Wanneer het calciumgehalte erg hoog is, voorkomt het dat ADH in wisselwerking staat met de nieren. Dit voorkomt dat de nieren water in het lichaam vasthouden, waardoor er een toename van het drinken en plassen kan optreden.
Kanker . Omdat kanker een abnormale groei van cellen in het lichaam is, kan het de manier beïnvloeden waarop organen werken. Wanneer organen niet goed functioneren, kan dit ervoor zorgen dat het lichaam uit balans raakt en dit kan resulteren in veranderingen zoals verhoogde dorst.
Pyometra . Deze aandoening is een infectie van de baarmoeder. Als uw kat niet wordt gesteriliseerd, kan zij deze veel voorkomende aandoening ontwikkelen (die niet altijd tot polydipsie leidt). Pus vult de baarmoeder en lekt vaak via de vulva buiten het lichaam. De reden waarom pyometra polydipsie veroorzaakt (als gevolg van polyurie) is onzeker.
Katten drinken doorgaans 18 tot 27 ml water per pond lichaamsgewicht per dag. Een gemiddelde kat van 10 pond drinkt ongeveer 180 tot 270 ml water per dag, wat overeenkomt met ongeveer ¾ tot 1 kopje water per dag.
Elke individuele kat zal variëren in de hoeveelheid water die hij of zij moet drinken, en wat normaal is voor uw kat kan iets buiten dit bereik vallen.
Factoren die kunnen veranderen hoeveel water er nodig is, zijn onder meer:
Dieet . Kattenvoer uit blik bevat al water, dus uw kat zal iets minder drinken als hij natvoer eet. Bovendien hebben diëten met een hoog natriumgehalte meer water nodig.
Omgeving . In de warmere maanden of bij een hogere luchtvochtigheid is er meer water nodig om gehydrateerd te blijven, vooral als uw kat actief is.
Leeftijd . Zeer jonge katten drinken meer dan volwassenen. Jonge kittens jonger dan 8 weken hebben maar liefst 80 ml water per kilo lichaamsgewicht nodig!
Gezondheid . Als uw kat een medische aandoening heeft, moet ze mogelijk meer water drinken om gehydrateerd te blijven.
Medicijnen . Bepaalde medicijnen verhogen de dorst en/of de urineproductie bij katten.
Als u dit artikel leest omdat u zich zorgen maakt over de hoeveelheid water die uw kat drinkt, meet dan elke ochtend de hoeveelheid water af die u in de voerbak doet. Meet de volgende ochtend hoeveel er nog over is (wacht tot er 24 uur zijn verstreken). Zorg ervoor dat u nooit de hoeveelheid water beperkt die uw kat wil drinken! Ze moet altijd toegang hebben tot zoveel water als ze wil.
Polydipsie is de aandoening waarbij een kat te veel water drinkt. Het wordt meestal veroorzaakt door polyurie, wat betekent dat het lichaam van uw kat meer urine produceert en daarvoor meer water nodig heeft. De afkorting voor deze twee gezondheidsproblemen bij katten is PU/PD.
Katten variëren in de hoeveelheid water die ze dagelijks drinken. Als uw kat de ene dag bijzonder dorstig is (misschien omdat ze rondrennen op een warme zomerdag), drinkt ze de volgende dag minder. Dit zou een normale variatie zijn en geen reden tot bezorgdheid.
Maar als uw kat consequent (elke dag) meer dan 45 ml per pond lichaamsgewicht per dag drinkt, heeft ze waarschijnlijk polydipsie. Een kat van 10 pond zou meer dan 450 ml water per dag moeten drinken om polydipsie te krijgen, oftewel ongeveer 2 kopjes.
Het kan zijn dat u geen subtiele toename van het watergebruik van uw kat opmerkt, maar let op tekenen als:
Als u vermoedt dat uw kat te veel water drinkt, meet dit dan zoals eerder in dit artikel beschreven en houd bij hoeveel water uw kat drinkt.
Noteer eventuele veranderingen in het gedrag of de gezondheid van uw kat in uw logboek. Vraag, heeft uw kat:
Als uw kat consequent elke dag meer dan 45 ml water per kilo lichaamsgewicht drinkt, of als u andere tekenen opmerkt, zoals verminderde activiteit, verhoogde eetlust en verminderd gewicht, moet u uw kat zo snel mogelijk naar de dierenarts brengen.
Uw dierenarts zal uw kat onderzoeken en veel vragen stellen. Zorg ervoor dat u, voordat u vertrekt, antwoord heeft op de bovenstaande vragen en noteer hoeveel water uw kat drinkt. Dit zal uw dierenarts helpen een vollediger beeld van de situatie te krijgen.
Zonder tests uit te voeren is het onwaarschijnlijk dat uw dierenarts de exacte oorzaak van het overmatig drinken van uw kat kan vaststellen. Bloedonderzoek is een standaard eerste stap naast het testen van de urine, inclusief een kweek om op infectie te zoeken. Vaak zal uw dierenarts ook een schildkliertest op het bloedonderzoek aanbevelen.
Deze eerste tests zullen vrijwel altijd het probleem diagnosticeren. Maar als de tests geen antwoord opleveren, kan uw dierenarts röntgenfoto's aanbevelen om te zoeken naar pyometra (als uw kat een niet-gesteriliseerde vrouw is) of kanker. Uw dierenarts kan andere specifieke bloedtesten uitvoeren, zoals galzuren om de leverfunctie te beoordelen, fructosaminespiegels om te evalueren op diabetes, testen op leptospirose en diverse andere hormoontesten om tot een conclusie te komen.
