Verliest uw hond af en toe urine tijdens het rusten? Urine-incontinentie bij honden is een veelvoorkomend medisch probleem waar eigenaren van gezelschapsdieren zich zorgen over kunnen maken. Ongeveer 20% van de gesteriliseerde vrouwelijke honden ervaart deze aandoening, vaak op middelbare leeftijd of later. In dit artikel wordt uitgelegd wat incontinentie is, waarom het voorkomt, hoe het verschilt van andere urinewegproblemen en wat de beste manieren zijn om dit te behandelen en te voorkomen.
Urine-incontinentie is het verlies van de vrijwillige controle over het plassen. De meeste eigenaren merken een natte plek op nadat hun hond een paar minuten heeft gelegen. Hoewel elke hond deze aandoening kan ontwikkelen, wordt deze het vaakst gezien bij gesteriliseerde vrouwtjes van middelbare tot oudere leeftijd – vandaar de bijnaam ‘oude hondenincontinentie’. Middelgrote en grote rassen hebben er vaker last van dan kleine rassen.
Fecale incontinentie kan samengaan met urineproblemen, maar deze hebben meestal verschillende oorzaken en worden afzonderlijk behandeld, tenzij er sprake is van een neurologische aandoening.
In tegenstelling tot een urineweginfectie (UTI) of gedragskenmerken vertoont een hond met incontinentie vaak geen verandering in de normale badkamergewoonten. Het belangrijkste teken is onvrijwillig lekken na het liggen, terwijl de hond anders normaal buiten plast. Een urineweginfectie kan gepaard gaan met veelvuldig struikelen, inspanning, een vieze geur of bloed in de urine, terwijl markering gepaard gaat met opzettelijk urineren op ongewenste plaatsen.
Typische indicatoren zijn onder meer:
De belangrijkste oorzaak bij gezonde honden is het falen van de urethrale sluitspier, ook wel urethrale incompetentie genoemd. Hormonale veranderingen na sterilisatie verzwakken vaak de sluitspier, vooral bij oudere vrouwtjes. Andere mogelijke boosdoeners zijn:
Dierenartsen beginnen met een grondig lichamelijk onderzoek, vaak aangevuld met een rectaal en neurologisch onderzoek. Een urineonderzoek, en als er een urineweginfectie wordt vermoed, een urinecultuur, helpt bij het identificeren van bacteriële infecties. Beeldvorming (echografie of röntgenfoto's van de buik) kan anatomische afwijkingen aan het licht brengen. In complexe gevallen kan cystoscopie onder narcose nodig zijn.
De meeste gevallen worden poliklinisch behandeld. Het behandelen van een onderliggende urineweginfectie kan de lekkage verhelpen, hoewel de kosten in de honderden dollars kunnen oplopen als zich complicaties voordoen.
Urethrale incompetentie is doorgaans niet te genezen, maar kan effectief worden behandeld met medicijnen. Veel voorkomende opties zijn:
Deze medicijnen zijn verkrijgbaar als orale pillen, kauwsnacks of subcutane implantaten. De meeste honden bereiken volledige controle over lekkage tijdens de behandeling, waardoor luiers niet meer nodig zijn. Fenylpropanolamine kost bijvoorbeeld ongeveer $40-$50 per maand, een betaalbare oplossing voor langetermijnbeheer.
Chirurgische interventie is gereserveerd voor structurele problemen zoals tumoren, prostaataandoeningen of ernstig neurologisch letsel. Succesvolle behandeling van de onderliggende oorzaak herstelt vaak de normale controle over de blaas. In geval van ernstige schade aan de wervelkolom kunnen de uitkomsten variëren.
Vroegtijdige sterilisatie – vooral voordat een hond volledig volwassen is – kan het risico op hormonale urethrale incompetentie later in het leven vergroten, vooral bij grote rassen. Bespreek de optimale timing van sterilisatie of castratie met uw dierenarts op basis van de groeisnelheid van uw hond. Het handhaven van een gezond gewicht verlaagt ook het risico op incontinentie en vele andere gezondheidsproblemen.
