Alle aanbevolen producten zijn geselecteerd door het redactieteam van GreatPetCare en vormen geen directe goedkeuring van de auteur of recensent.
Krabt uw kat overmatig, verliest hij zijn vacht en vertoont hij roodheid op de huid? Demodex-mijten, een microscopisch kleine uitwendige parasiet, zouden de boosdoener kunnen zijn.
Hoewel demodex-besmettingen zeldzamer zijn bij katten dan bij honden, kunnen ze aanzienlijk ongemak en huidbeschadiging veroorzaken. In dit artikel wordt de biologie van deze mijten uitgelegd, hoe katten ze oplopen, waar u op moet letten en wat de meest effectieve diergeneeskundige behandelingen zijn.
Demodex-mijten zijn kleine spinachtigen die op de huid van katten en honden leven. Omdat ze met het blote oog onzichtbaar zijn, is voor identificatie een microscoop nodig. Wetenschappers hebben wereldwijd grofweg 65 Demodex-soorten geïdentificeerd, en er zijn er drie gedocumenteerd bij katten:Demodex cati , Demodex gatoi , en een niet nader genoemde derde soort.
Alle katten zijn vatbaar, maar rassen zoals Burmezen, Maine Coons, Siamezen en Bengalen lijken er vatbaarder voor. D. gatoi is zeer besmettelijk, vooral in huishoudens met meerdere katten, en wordt het vaakst gerapporteerd in het zuiden van de Verenigde Staten, met name in Texas en Florida.
Deze aandoeningen worden bij katten gewoonlijk katachtige demodex, katachtige demodicose of demodectische schurft genoemd.
De overdracht verschilt per soort. D. gatoi verspreidt zich via direct contact en kan zelfs asymptomatische dragers infecteren, waardoor het een aanzienlijk probleem voor de volksgezondheid vormt in huizen met meerdere katten. Daarentegen D. kat is niet besmettelijk; het prolifereert bij katten met onderliggende immuunsuppressie of stofwisselingsstoornissen.
Dierenartsen screenen vaak op aandoeningen zoals het feliene leukemievirus (FeLV), het feliene immunodeficiëntievirus (FIV), het syndroom van Cushing, diabetes of neoplasie wanneer een algemene besmetting wordt vermoed.
Overdracht door de mens is geen probleem. Demodex-mijten zijn soortspecifiek en kunnen zich niet verplaatsen tussen mensen, honden en katten.
Infestaties kunnen gelokaliseerd of wijdverspreid zijn, en sommige katten vertonen mogelijk geen klinische symptomen. De meest voorkomende vorm is hevige jeuk, wat leidt tot overmatige verzorging en haaruitval op bereikbare plaatsen zoals de ledematen, borst en buik.
Wanneer demodex wordt vermoed, is een dierenartsbezoek essentieel. De diagnose omvat doorgaans een anamnese, lichamelijk onderzoek en huidafkrabsels die microscopisch worden onderzocht. Omdat demodex aandoeningen zoals ringworm kan nabootsen, kunnen aanvullende tests worden bevolen om andere dermatologische ziekten uit te sluiten.
In sommige gevallen kunnen mijten worden verwijderd door ze te verzorgen voordat ze worden bemonsterd. Als het klinische beeld verdacht blijft, kan een proef met de juiste therapie de diagnose bevestigen door het verdwijnen van de laesies te observeren.
De behandeling is over het algemeen eenvoudig, maar moet worden afgestemd op de mijtsoort. Vaak voorgeschreven opties zijn onder meer:
Oudere behandelingen zoals kalkzwavel of amitraz-dips worden tegenwoordig zelden gebruikt. De totale kosten blijven doorgaans onder de $ 100, maar de exacte kosten zijn afhankelijk van het gekozen product en het aantal benodigde toepassingen.
Belangrijkste overwegingen:
Preventieve maatregelen zijn eenvoudig en effectief. Regelmatige protocollen voor de bestrijding van parasieten die zich richten op vlooien en teken verminderen ook het risico op demodex. Bespreek met uw dierenarts wat het beste product is voor de levensstijl van uw kat.
Aanvullende preventietips:
