Tranen zijn essentieel voor de gezondheid van het oog en zorgen voor smering, reiniging en bescherming tegen infecties. Wanneer de traanproductie of -kwaliteit afneemt, kunnen honden keratoconjunctivitis sicca ontwikkelen, gewoonlijk droge ogen genoemd.
Lees verder en ontdek de grondoorzaken, waarschuwingssignalen en bewezen behandelstrategieën voor deze pijnlijke maar behandelbare aandoening.
Droge ogen – medisch keratoconjunctivitis sicca genoemd – treedt op wanneer de klieren die de waterige component van tranen produceren beschadigd zijn of slecht functioneren. In zeldzame gevallen worden de klieren die de olie- of slijmlagen afscheiden aangetast, wat leidt tot tranen van lage kwaliteit.
Zonder een stabiele traanfilm worden het hoornvlies en het bindvlies droog, ontstoken en vatbaar voor letsel. Hoewel honden van elke leeftijd de ziekte kunnen ontwikkelen, komt deze het meest voor bij dieren van middelbare en oudere leeftijd en kan deze zich ontwikkelen tot verlies van gezichtsvermogen als deze niet wordt behandeld.
Immuungemedieerde vernietiging van traanklieren is de belangrijkste oorzaak. Genetica kan bepaalde rassen vatbaar maken voor deze auto-immuunreactie. Rassen met een hogere incidentie zijn onder meer:
Andere oorzaken zijn systemische ziekten, infecties, aangeboren afwijkingen, blootstelling aan straling, trauma en bepaalde medicijnen die sulfonamide bevatten.
Tekenen van ongemak en traantekort kunnen zijn:
Als er niets aan wordt gedaan, kunnen deze veranderingen leiden tot littekens op het hoornvlies, zweren en uiteindelijk blindheid.
Dierenartsen gebruiken de Schirmer-scheurtest:een snelle, niet-invasieve procedure waarbij een papieren strook gedurende 1 minuut onder het onderste ooglid wordt geplaatst om het traanvolume te meten. De test wordt op beide ogen uitgevoerd.
Fluoresceïnekleuring is een ander diagnostisch hulpmiddel. Er wordt een enkele druppel kleurstof aangebracht en de tijd totdat de traanfilm breekt, wordt geregistreerd. Een snelle breuk duidt op onvoldoende traandekking.
Tijdens een uitgebreid oogonderzoek controleert de dierenarts ook de intraoculaire druk, de oogreflexen en de algehele gezondheid van het oog om andere aandoeningen uit te sluiten.
Effectief management is afhankelijk van voorgeschreven oogdruppels, gels of zalven. Twee hoofdcategorieën zijn:
In gevallen van secundaire infectie, ulceratie van het hoornvlies of ernstige ontsteking kunnen aanvullende therapieën nodig zijn. De behandeling wordt doorgaans minimaal tweemaal daags toegepast, waarbij kunsttranen vaker worden toegediend.
Wanneer plaatselijke therapie mislukt, kan een specialist een speekselkliertransplantatie overwegen. Deze chirurgische aanpak vervangt de traanfilm door speeksel, maar is complex en brengt anesthesierisico's met zich mee.
Met vroege detectie en consistente behandeling herstellen de meeste honden goed. Onbeheerde droge ogen kunnen echter uitgroeien tot onomkeerbare schade.
Langdurig beheer vereist voortdurende dierenartsbezoeken en strikte naleving van het medicatieschema.
Omdat droge ogen in de eerste plaats een auto-immuunziekte zijn, zijn voorgeschreven medicijnen essentieel. Zelfbehandeling met vrij verkrijgbare of zelfgemaakte oplossingen kan het probleem verergeren.
Hoewel veel gevallen onvermijdelijk zijn, kunt u het risico verminderen door:
Vroegtijdige veterinaire beoordeling blijft de beste verdediging tegen verlies van gezichtsvermogen.
