De afgelopen decennia hebben we een verschuiving gezien van aversieve hondentrainingsmethoden naar krachtvrije, positieve bekrachtigingstraining. In plaats van een hond te straffen voor ongewenst gedrag, beloont positieve bekrachtigingstraining de hond voor gedrag dat we wel willen. Dit is niet alleen een veel vriendelijkere en veiligere manier van trainen, maar onderzoek heeft ook aangetoond dat positieve bekrachtiging de meest effectieve methode is. Laten we eens kijken waarom.
Op straf gebaseerde training is geworteld in de dominantietheorie, die suggereert dat ongewenst gedrag een poging van een hond is om dominantie te tonen. Bijgevolg worden gedragsproblemen opgelost door dominantie over de hond te vestigen – dat wil zeggen, “hem te laten zien wie de baas is.”
Wist je dat? Deze theorie komt voort uit een onderzoek uit de jaren dertig met in gevangenschap levende wolven. De wolven vertoonden aanzienlijk ander gedrag dan hun wilde tegenhangers, maar de bevindingen uit het onderzoek werden ten onrechte toegepast op wilde wolven, en later op gedomesticeerde honden.
Hoewel deze concepten al lang ontkracht zijn, geloven velen nog steeds dat straf een nuttige trainingsmethode is. Aversieve trainingstechnieken variëren van intimidatie zoals schreeuwen, de hond aanstaren, haar laten schrikken met onaangename geluiden en haar besproeien met water, tot fysieke straffen zoals slaan, schoppen, de hond tegen de grond drukken, aan de riem trekken en het gebruik van aversieve halsbanden. Deze methoden zijn niet alleen verouderd en onnodig, ze zijn ook schadelijk, onveilig en vaak ineffectief.
Om straf te laten werken, moeten aversieve methoden op de juiste tijd worden getimed en consequent en met de juiste intensiteit worden toegepast. Dit betekent dat de persoon die de correcties toepast deze methoden moet leren, wat tijd en oefening kost. Ondertussen lijdt de hond terwijl dat leren plaatsvindt.
Wanneer een hond herhaaldelijk en routinematig wordt blootgesteld aan een straf, kan hij eraan wennen. In eerste instantie kan het schreeuwen als ze ongewenst gedrag vertoont haar tegenhouden, maar na een tijdje reageert ze er misschien niet meer op. De volgende stap is misschien het besproeien van haar met een waterfles, totdat ze daaraan gewend raakt. De strafmethoden zullen in de loop van de tijd vaak escaleren. Als een beetje ongemak een gedrag niet kan veranderen, zal pijn dat misschien wel doen.
In de meeste gevallen is agressie geworteld in angst. Daarom is het straffen van een hond voor het vertonen van agressief gedrag contraproductief en lost het het onderliggende probleem niet op. Het straffen van een angstige hond zal zijn angst en angst meestal vergroten.
Wist je dat? Honden die regelmatig worden gestraft, sluiten zich vaak af. Ze vertonen geen enkel gedrag meer om straf te vermijden.
Voorstanders van aversieve methoden omschrijven dit als een wenselijke ‘kalm onderdanige’ staat. Dit is echter een onjuiste omschrijving, omdat onderwerping geworteld is in angst en niemand tegelijkertijd angstig en kalm kan zijn.
Op straffen gebaseerde trainingsmethoden kunnen tot een agressieve reactie leiden. Een hond die wordt gestraft voor grommen in de hoop agressief gedrag te beteugelen, zal leren dat haar communicatie-inspanningen vruchteloos zijn. De volgende keer slaat ze de waarschuwing misschien over en gaat ze meteen bijten, wat haar nu tot een gevaarlijke hond maakt.
Elke hond kan agressief reageren als hij pijn krijgt of zich in het nauw gedreven voelt. Na verloop van tijd kan de agressie toenemen en zich ook op andere mensen en honden richten. Dit is de reden waarom aversieve training onveilig is voor alle betrokkenen.
Een hond ervaart alleen straf als zijn persoon aanwezig is, dus hij zal leren ongewenst gedrag te onderdrukken, maar kan dit nog steeds vertonen als die persoon er niet is. Een hond achteraf straffen omdat hij door de prullenbak is gegaan, heeft geen zin, omdat hij geen verband kan leggen tussen de correctie en wat hij uren eerder heeft gedaan. De hond zal leren dat zijn persoon niet te vertrouwen is en dat het beter is om deze te vermijden. Training moet altijd de band tussen u en uw hond versterken en niet verzwakken.
Harde trainingsmethoden, zoals slaan, schoppen, een hond tegen de grond drukken (“alpha roll”), en aversieve hulpmiddelen zoals shock-, choke- en prikhalsbanden, kunnen resulteren in lichamelijk letsel bij de hond en een impact hebben op haar geestelijke gezondheid. Aversieve halsbanden kunnen gemakkelijk haar nek beschadigen en op lange termijn leiden tot schade aan de schildklier, luchtpijp en slokdarm. Het is duidelijk dat deze trainingshulpmiddelen pijnlijk zijn voor honden, anders zouden ze er niet op reageren.
Wist je dat? Sommige Europese landen verbieden het gebruik van aversieve middelen omdat deze als inhumaan worden beschouwd.
Positieve bekrachtigingstraining is gebaseerd op gedragswetenschap, geworteld in vriendelijkheid en empathie, en is zeer effectief gebleken. Wetende dat het vriendelijk behandelen van een hond werkt, zou elke aversieve training irrelevant moeten maken.
Bij positieve bekrachtigingstraining draait alles om preventie en management; dat wil zeggen:de omgeving zo inrichten dat de hond geen ongewenst of onveilig gedrag kan vertonen, en hem vervolgens leren wat wij graag willen dat hij doet. Door deze methoden te gebruiken, voorkomen we kauwen, graven, springen, stelen en de deur uit rennen, en leren we de hond zitten, liggen, blijven en laten.
Wist je dat? We gebruiken beloningen in de vorm van voedsel, lof, spel en genegenheid om gewenst gedrag te versterken, waardoor de herhaling van dat gedrag toeneemt.
Als uw hond bijvoorbeeld elke keer dat hij zit iets lekkers krijgt, zal hij vaker gaan zitten. In tegenstelling tot de algemene opvatting van voorstanders van aversieve training, is het belonen van gedrag niet hetzelfde als omkoping. Na verloop van tijd zal het nieuwe gedrag een gewoonte worden en kan de hond geen snoep meer krijgen. Hoewel het juiste gebruik en de juiste timing van beloningen noodzakelijk zijn om de training succesvol te laten zijn, zal elke fout die je maakt niet tot schadelijke gevolgen leiden, zoals bij aversieve training het geval zou zijn.
De hoogste prioriteit is het veilig houden van uw hond en alle anderen. U richt de omgeving zo in dat de hond geen ongewenst of onveilig gedrag kan vertonen. Het is veel gemakkelijker en effectiever om ongewenst gedrag te voorkomen dan te corrigeren.
Bijvoorbeeld: Houd uw hond aan de lijn om te voorkomen dat hij de straat op rent, of plaats babyhekjes zodat hij niet de deur uit kan rennen of bij de vuilnisbak kan komen.
Bij positieve bekrachtigingstraining concentreren we ons op het gedrag dat we willen dat onze honden doen. We vervangen elk ongewenst gedrag door gedrag dat we leuk vinden.
Bijvoorbeeld: Als je niet wilt dat je hond op mensen springt, leer hem dan te gaan zitten om te begroeten. Als je niet wilt dat ze op de afstandsbediening kauwt, geef dan kauwspeeltjes en leer haar die te gebruiken.
Honden zijn van nature gevoelig voor beweging, geluid en aanraking. We moeten ze systematisch ongevoelig maken voor enge triggers door er goede dingen aan te associëren. Zo kunnen veel gedragsproblemen die hun oorsprong vinden in angst worden aangepakt. Na verloop van tijd kunnen honden zo weinig snoepjes krijgen dat ze niet langer nodig zijn.
Bijvoorbeeld: Als uw hond naar skateboarders uitvalt, beloon en prijs haar dan, op welke afstand dan ook van de skateboarders, ze blijft kalm, in plaats van tegen haar te schreeuwen en aan de riem te rukken. Uiteindelijk zal ze skateboarders associëren met goede dingen, waardoor de manier waarop ze over hen denkt verandert.
Terwijl schreeuwen de ene hond kan doen stoppen, kan het zijn dat een andere hond niet eens met zijn ogen knippert. Een sterke, zelfverzekerde hond kan terugveren van intimidatie en fysieke kracht, terwijl een toch al timide hond de rest van zijn leven getraumatiseerd kan blijven. De ervaring van emotioneel en fysiek ongemak is subjectief en we kunnen niet voorspellen hoe een bepaalde hond zal reageren.
Een hond trainen door middel van straf betekent dat hij faalt. Mensen wachten bijvoorbeeld tot hun honden voedsel van het aanrecht stelen en straffen hen daarvoor. Ze hebben hun honden niet geleerd wat ze graag zouden willen dat ze deden. Dit leidt tot veel verwarring, en verwarring leidt vaak tot angst. De hond kan zich afsluiten omdat hij bang is iets te doen wat pijn of ongemak kan veroorzaken.
Een veel effectievere methode zou zijn om de hond het signaal ‘laat maar’ te leren, en geen eten achter te laten totdat hij deze vaardigheid onder de knie heeft.
Een krachtvrije, positieve bekrachtigingstraining is gebaseerd op communicatie en vertrouwen in plaats van op intimidatie en fysiek geweld. Deze veilige en effectieve trainingsaanpak is leuk voor zowel u als uw hond en versterkt uw onderlinge band. Het is de enige training die je beste vriend verdient.
Berichtweergaven:3.475
AUTEURSPROFIEL
Andrea Gronwald is een gecertificeerde hondentrainer voor gezinnen via Raise with Praise, Inc., eigendom van en wordt beheerd door Paul Owens, een vooraanstaand expert op het gebied van positieve hondentraining. Ze heeft als vrijwilliger met honden gewerkt voor twee Humane Societies. Andrea en haar hond maken ook deel uit van een vrijwillig huisdiertherapieprogramma voor veteranen. Sinds kort werkt ze als trainer bij een plaatselijk hondentrainingsbedrijf. Andrea is een groot voorstander van positieve trainingsmethoden.
