Iris Braun/Getty Images
Wie houdt er niet van een schattig babydier? De komst van cheetahwelpen trekt altijd de aandacht, vooral wanneer dierentuinen pasgeboren nestjes aan het publiek aankondigen. Naast de gouden vacht van hun moeder en de scherpe zwarte vlekken zien de welpen er opvallend anders uit. De pluizige vacht, vage aftekeningen en een zilverachtige mantel op de rug geven ze een zachtere, bijna buitenaardse uitstraling, alsof ze tot een totaal andere soort behoren.
Deze mismatch is echter niet simpelweg een kwestie van uitgroeien tot een volwassen lichaam. De eerste levensweken zijn het gevaarlijkst voor cheeta's, en welpen bezitten nog niet de kracht waar hun soort om bekend staat. Hun jassen weerspiegelen die kwetsbaarheid. Wat misschien een ongebruikelijke jas lijkt naast een volwassene, is in werkelijkheid een aanpassing die is ontworpen om te overleven. De zilveren mantel beschermt ze tegen het weer, terwijl vage markeringen hun vorm in het gras en de schaduw doorbreken. Deze eigenschappen lijken ook op een ander dier dat roofdieren instinctief vermijden:de honingsdas. Door deze nabootsing werkt de vacht van de pasgeborene als camouflage en imitatie, een vermomming om de kwetsbare stadia tot in de volwassenheid te overleven.
Vicki Jauron, Babylon And Beyond Photography/Getty &Michael Potter11/Shutterstock
Cheetah-welpen dragen markeringen die lijken op honingdassen, dieren die op de savanne gevreesd werden vanwege hun vasthoudendheid. Een bleke streep op de rug en een donker masker op het gezicht geven de jonge katten een omtrek die dichter bij de vorm van een das lijkt dan bij de slanke bouw van hun moeder, een blik die leeuwen, luipaarden en hyena's kan doen aarzelen voordat ze aanvallen. Voor jongeren die niet op snelheid kunnen vertrouwen, kan die aarzeling voldoende zijn om ze in leven te houden.
De sterftecijfers laten zien hoeveel er op het spel staat:tot 90% van de welpen kan sterven voordat ze de adolescentie bereiken, vaak wanneer hun moeders gedwongen worden hen onbewaakt achter te laten tijdens de jacht. Dat hoge sterftecijfer komt ook naar voren in de beheerde zorg, zelfs zonder roofdieren in de buurt. Dierenverzorgers koppelen cheeta's in dierentuinen aan hulphonden, waardoor de welpen een kalmerende aanwezigheid krijgen om hen te helpen overleven. In de natuur hangt overleving af van de waakzaamheid van de moeder. Verhalen van moeders met grote katten in het wild beschrijven succesvolle moeders als moeders die vaak van hol wisselen en alert blijven tijdens de meest risicovolle maanden. Mimicry voegt nog een laag toe aan deze verdediging, die slechts blijft bestaan totdat de welpen sterk genoeg zijn om alleen op snelheid te overleven.
Tt/Getty Images
De vlekken van babycheeta's beginnen zacht en duidelijk, waardoor elke welp een vacht krijgt die verschilt van zijn broers en zussen. De plaatsing van deze plekken ligt vanaf de geboorte vast en verandert niet met de leeftijd. Elke welp heeft een geheel eigen tekening, een patroon dat consistent blijft tot in de volwassenheid.
Deze markeringen bieden onderzoekers een betrouwbare manier om individuen door de tijd heen te volgen, waardoor ze gedurende hun hele leven kunnen worden gevolgd. Foto's die in het hol zijn gemaakt, kunnen later worden gekoppeld aan volwassen cheeta's op de open vlakten, waardoor de wetenschap een manier wordt geboden om overleving te bestuderen zonder halsbanden of tags. Welpen kunnen net zo gemakkelijk uit het zicht verdwijnen in het gras als katten zich goed kunnen verstoppen, maar hun plekken zorgen ervoor dat ze nooit voor een ander worden aangezien. Naarmate ze ouder worden, worden hun markeringen scherper tot de scherpe plekken die volwassenen kenmerken. De onveranderlijke patronen helpen de vaag gemarkeerde pasgeborene te verbinden met de snelle jager die hij wordt.
