Als je een diepe, resonerende ‘jug-o-rum’ hoort, hoor je waarschijnlijk een Amerikaanse brulkikker in zijn inheemse wetlands. Deze kikkers zijn niet alleen luid; ze zijn de grootste kikkersoort in Noord-Amerika en vormen in veel delen van de wereld een grote invasieve bedreiging.
Wetenschappelijke naam:Lithobates catesbeianus (voorheen Rana catesbeiana ). Inheems in het oosten van Noord-Amerika, bewonen brulkikkers nu het westen van de VS en hebben ze zich verspreid naar Europa, Azië en daarbuiten. Ze gedijen in warme, ondiepe wateren zoals vijvers, meren en langzaam stromende rivieren.
Volwassenen kunnen tot 20 cm lang worden en meer dan 500 g wegen. Dankzij hun gladde huid, krachtige achterpoten en brede mond kunnen ze prooien doorslikken die groter zijn dan zijzelf.
Deze amfibieën hebben een vrijwel willekeurig dieet. Ze consumeren insecten, vissen, reptielen, padden, andere amfibieën, kleine vogels, gigantische waterwantsen en zelfs andere brulkikkers. Dankzij hun brede dieet kunnen ze domineren in diverse habitats, vaak ten koste van inheemse soorten zoals salamanders en kleinere kikkers.
Het fokken vindt plaats in de warmere maanden. Mannetjes vestigen territoria in ondiep water en trekken vrouwtjes aan met diepe, resonerende oproepen. Eén vrouwtje kan tot wel 20.000 eieren in drijvende massa leggen.
In tegenstelling tot veel amfibieën kunnen brulkikkerkikkervisjes tot twee jaar in het larvale stadium blijven, afhankelijk van de temperatuur en de leefomgeving. Eenmaal gemetamorfoseerd kunnen volwassenen in het wild wel 10 jaar oud worden.
Hoewel brulkikkers inheems zijn in delen van Noord-Amerika, zijn ze tot ver buiten hun historische verspreidingsgebied geïntroduceerd. De Invasive Species Specialist Group beschouwt ze als een van de schadelijkste invasieve soorten ter wereld. Ze ontwrichten ecosystemen door te jagen op inheemse soorten, te concurreren om hulpbronnen en ziekten te verspreiden.
In regio's zoals het westen van de VS, Europa en Azië concurreren brulkikkers met lokale amfibieën om voedsel en leefgebied, wat leidt tot verminderde biodiversiteit en ecologische onevenwichtigheid. Hun aanpassingsvermogen, lange levensduur en brede voeding maken ze bijzonder moeilijk onder controle te houden.
Amerikaanse brulkikkers worden in het onderwijs gebruikt en worden in sommige culinaire tradities als een delicatesse beschouwd. De landbouw en het transport ervan kunnen echter onbedoeld individuen vrijlaten in nieuwe ecosystemen, waardoor hun invasieve potentieel wordt vergroot.
Dit artikel is geproduceerd met behulp van AI en rigoureus gecontroleerd op feiten door een HowStuffWorks-editor om nauwkeurigheid en betrouwbaarheid te garanderen.
