Het observeren van een hond die uitwerpselen eet, bekend als coprofagie, kan verontrustend zijn, maar het is gedrag met meerdere onderliggende oorzaken, variërend van normale ontwikkelingsstadia tot medische aandoeningen.
Bij veel soorten is het innemen van ontlasting een evolutionaire strategie om voedingsstoffen terug te winnen die tijdens de spijsvertering niet volledig zijn opgenomen. Konijnen en knaagdieren consumeren bijvoorbeeld routinematig hun eigen afval om essentiële vitamines en mineralen terug te winnen [1]. Bij jonge zoogdieren, zoals puppy's en veulens, kan de inname van uitwerpselen van de moeder helpen bij de kolonisatie van gunstige darmmicrobiota, wat van cruciaal belang is voor de gezondheid op de lange termijn [2].
Hoewel dit gedrag in bepaalde contexten normaal is, kan coprofagie bij honden ook wijzen op voedingstekorten, gastro-intestinale aandoeningen of gedragsfactoren. Het begrijpen van de oorzaak is essentieel voor effectief ingrijpen.
Honden die moeite hebben om voedingsstoffen op te nemen, kunnen uitwerpselen eten in een poging verloren vitamines en mineralen opnieuw in te nemen. Aandoeningen zoals exocriene pancreasinsufficiëntie (EPI) en inflammatoire darmziekten (IBD) brengen de spijsvertering in gevaar, wat leidt tot grote, zachte ontlasting en verhoogde eetlust. Veel voorkomende rassen die door EPI worden getroffen, zijn onder meer Duitse herders, en klinische symptomen omvatten vaak overmatige honger en gewichtsverlies. Op dezelfde manier veroorzaakt IBD darmontsteking die de opname van voedingsstoffen vermindert, waardoor symptomen ontstaan die lijken op EPI.
Andere aandoeningen die de honger kunnen vergroten, zoals de ziekte van Cushing, diabetes of bijwerkingen van steroïden en anticonvulsiva, kunnen er ook toe leiden dat een hond uitwerpselen consumeert. Pica, een aandoening die wordt gekenmerkt door de inname van non-foodproducten, kan samengaan met coprofagie en wordt vaak geassocieerd met bloedarmoede of psychiatrische stressoren.
Honden kunnen ook uitwerpselen eten als gevolg van verveling, onvoldoende mentale stimulatie, of simpelweg omdat uitwerpselen de gemakkelijkst verkrijgbare geur in de omgeving zijn. Vooral puppy's verkennen hun omgeving met hun mond, en het innemen van ontlasting is een natuurlijk onderdeel van die verkenningsfase. Dit gedrag kan helpen bij het opbouwen van een gezond darmmicrobioom tijdens kritieke ontwikkelingsfasen [3].
Kattenbakken staan vaak in de buurt van woonruimtes, waardoor kattenuitwerpselen beter toegankelijk zijn. Bovendien vertaalt het hogere eiwitgehalte van kattenvoer zich in uitwerpselen die aantrekkelijker zijn voor honden, vooral voor honden met een scherp smaakgevoel.
Vroegtijdig ingrijpen is cruciaal. De volgende op bewijs gebaseerde strategieën kunnen helpen de cyclus van coprofagie te doorbreken.
Ruim de ontlasting onmiddellijk op nadat uw hond heeft gepoept. Als u in een bench traint, zorg er dan voor dat de bench de juiste maat heeft:te groot, anders kan de hond de bench in gaan en het afval opeten. Voor huizen met katten plaatst u kattenbakken op verhoogde oppervlakken of gebruikt u babyhekjes om de toegang van honden te beperken.
Wanneer u merkt dat uw hond aan de ontlasting snuffelt of deze nadert, verleg zijn aandacht dan naar een speeltje of lekkernij. Leer commando's zoals laat maar of kijk mij aan en het belonen van naleving versterkt onmiddellijk het gewenste gedrag.
Het achtervolgen of uitschelden van een hond tijdens coprofagie kan het gedrag versterken en angst veroorzaken. Positieve bekrachtiging is de meest effectieve aanpak.
Een qua voedingswaarde compleet dieet kan de drang om ontbrekende voedingsstoffen te zoeken verminderen. Dagelijkse lichaamsbeweging en mentale verrijking, zoals puzzelspeelgoed en interactief spelen, verminderen door verveling veroorzaakt gedrag.
Producten die probiotica, spijsverteringsenzymen of smaakmaskerende poeders bevatten, kunnen de darmgezondheid verbeteren en de ontlasting minder smakelijk maken. Consistentie voor alle huisdieren is belangrijk voor de effectiviteit.
Aanhoudende coprofagie vereist een veterinaire beoordeling. Bloedonderzoek, fecale analyse en beeldvorming kunnen een onderliggende ziekte uitsluiten. Als medische oorzaken zijn uitgesloten, kan een verwijzing naar een dierenarts-gedragsdeskundige noodzakelijk zijn.
