Hondenoren produceren van nature oorsmeer, een olieachtige, beschermende was die vuil, stuifmeel en huidcellen vasthoudt. Hoewel een kleine hoeveelheid was normaal is, kunnen veranderingen in de kleur of consistentie wijzen op een onderliggend probleem, zoals een infectie of mijten.
Hieronder vindt u een beknopte, op bewijs gebaseerde kleurenkaart om u te helpen potentiële problemen te identificeren en een stapsgewijze handleiding voor het veilig reinigen van uw oren. Als u abnormale symptomen opmerkt, raadpleeg dan onmiddellijk uw dierenarts.
Alle honden produceren oorsmeer, bestaande uit dode huidcellen en klierafscheidingen. Het is zichtbaar langs de buitenste gehoorgang en speelt een cruciale rol bij de bescherming van het oor door vreemd materiaal op te vangen en vochtophoping te voorkomen.
Omdat de was olieachtig is, stoot deze water af, waardoor het risico op overtollig vocht wordt beperkt, wat de groei van bacteriën of schimmels zou kunnen bevorderen.
Bij een gezonde hond heeft oorsmeer doorgaans een lichtbruine tint en is het halfzacht, niet sijpelend of te vochtig. Dr. Lisa Goin, partner bij Heart + Paw in Glen Mills, PA, merkt op dat er een minimale hoeveelheid lichtbruine afscheiding wordt verwacht, maar dat eventuele daarmee gepaard gaande roodheid of jeuk veterinaire aandacht vereist.
Veterinair expert Dr. Jerry Klein, hoofddierenarts van de American Kennel Club, voegt eraan toe dat de gehoorgang er lichtroze uit moet zien, vrij van overtollig haar, ontstekingen of geurtjes. Een schone, frisse geur (zonder foetus) is een goede indicator voor de gezondheid van het oor.
Hieronder vindt u een korte handleiding om u te helpen de verschillende waskleuren te interpreteren en wanneer u professionele zorg moet zoeken.
Donkerbruine of zwarte was die op koffiedik lijkt, is vaak een waarschuwing voor oormijt of schimmel-/gistinfecties. Klein adviseert een snelle veterinaire evaluatie als u deze tint waarneemt.
Lichtbruine was is over het algemeen normaal. Bruine was die gepaard gaat met geur, ontsteking of overmatige afscheiding kan echter op een infectie duiden. Goin benadrukt dat zelfs een kleine hoeveelheid normaal uitziende afscheiding problematisch kan zijn als er sprake is van roodheid of jeuk.
Gele was in kleine hoeveelheden is meestal acceptabel. Klein waarschuwt dat een zeer vochtige, geelachtige afscheiding op een ernstige infectie kan duiden. Houd er rekening mee dat lichtgeel verward kan worden met lichtbruin.
Roodheid in de was weerspiegelt meestal bloedingen door irritatie, insectenbeten of trauma. Dit zou aanleiding moeten geven tot een dierenartsbezoek, omdat onderliggende oorzaken zoals allergieën of infecties vaak gepaard gaan met bloedingen.
Groene was, vooral als deze gepaard gaat met een vieze geur, wordt vaak geassocieerd met bacteriële, gist- of schimmelinfecties. Klein raadt onmiddellijke veterinaire beoordeling aan.
Grijze was kan het gevolg zijn van opgehoopt vuil of een milde infectie. Maak het oor voorzichtig schoon; als de was weer normaal geel of lichtbruin wordt, is het probleem waarschijnlijk klein. Aanhoudende grijze of verergerende symptomen vereisen een professionele controle.
Oormijten produceren een droge, koffiedikachtige afscheiding en komen het meest voor bij kittens en puppy's. Ze veroorzaken ook hevige jeuk en kunnen leiden tot secundaire infecties. De definitieve diagnose vereist een microscopisch onderzoek van oorresten, doorgaans uitgevoerd door een dierenarts of veterinaire technicus.
De frequentie van het reinigen van de oren varieert per ras, levensstijl en aanleg voor oorproblemen. Rassen met slappe oren of zwaar oorhaar, zoals poedels, schnauzers en cockerspaniëls, hebben mogelijk vaker controles nodig. Wekelijkse schoonmaak met een door dierenartsen goedgekeurd reinigingsmiddel kan infecties helpen voorkomen.
Volg altijd de instructies van uw dierenarts of een gedemonstreerde reinigingstechniek. Als u er zeker van bent, kunt u de volgende stappen volgen voor het schoonmaken van uw huis:
Stap 1: Doordrenk een wattenbolletje met een door dierenartsen aanbevolen oorreiniger en veeg het buitenoor en het zichtbare kanaal af zonder het te diep in te brengen.
Stap 2: Knijp zachtjes in het watje en masseer de oorbasis om vuil te mobiliseren.
Stap 3: Laat de hond zijn hoofd schudden; deze actie brengt vaak was naar het oppervlak, zodat het gemakkelijker verwijderd kan worden.
Stap 4: Beloon de hond met een favoriete traktatie om een positieve associatie te creëren.
Maak alleen schoon wat zichtbaar is. Focus op het buitenoor en het onderste deel van het kanaal; vermijd diep inbrengen om te voorkomen dat vuil verder naar binnen wordt geduwd of het trommelvlies wordt beschadigd.
Vermijd wattenstaafjes. Ze kunnen afbreken en zich in het oor nestelen, waardoor ze mogelijk in een noodgeval moeten worden verwijderd.
Gebruik door dierenartsen goedgekeurde schoonmaakmiddelen. Zelfgemaakte oplossingen zoals azijn of waterstofperoxide kunnen de natuurlijke pH en flora van het oor verstoren, wat kan leiden tot irritatie of schade.
Volg zorgvuldig het productetiket en zoek advies van een dierenarts als het oor geïrriteerd lijkt of als de hond tekenen van ongemak vertoont.
Maak de oren niet schoon als de oorsmeer donkerbruin, zwart of groen is, of als er sprake is van overmatig vocht, een vieze geur of zichtbare snijwonden. Reinigen onder deze omstandigheden kan het probleem verergeren en pijn veroorzaken.
Zoek onmiddellijk naar een dierenarts als:
Vroegtijdig ingrijpen kan complicaties voorkomen, de behandelingskosten verlagen en de levenskwaliteit van uw huisdier beschermen. Een huisdierenverzekering kan de dierenartskosten voor onverwachte oorinfecties of mijtbehandelingen helpen compenseren.
