De meeste kikkers vluchten als ze worden bedreigd, maar de harige kikker (Trichobatrachus robuustus) heeft zijn eigen wapens. Deze Afrikaanse soort kan botknobbeltjes in zijn tenen afbreken en zo scherpe klauwen creëren die zijn eigen huid doorboren, wat een verrassend effectieve verdediging tegen roofdieren oplevert.
Tijdens het broedseizoen ontwikkelen mannetjes haarachtige huidribbels langs de zijkanten van hun lichaam. Deze structuren zijn geen echte haren, maar stevige, draadvormige verlengingen die het oppervlak vergroten en functioneren als externe kieuwen. Door deze aanpassing kunnen mannetjes zuurstofrijk blijven terwijl ze de eimassa's in het zuurstofarme water van snelstromende rivieren bewaken.
Elke achterteen van de harige kikker bevat een klein benig knobbeltje onder de huid. Wanneer hij wordt bedreigd, breekt de kikker opzettelijk de knobbel en duwt hij het blootliggende bot in de huid, waardoor een intrekbare klauw ontstaat. In tegenstelling tot keratineklauwen kunnen deze botklauwen niet worden teruggetrokken; ze blijven verlengd totdat het omringende weefsel geneest.
Wetenschappers speculeren dat de klauwen ook kunnen helpen bij het grijpen van gladde rotsen of bij territoriale geschillen, waardoor de kikker een voordeel krijgt in zijn ruige rivierhabitat.
De klauw hecht zich aan het teenkussen via een natuurlijk scharnier gevormd door de benige knobbel. Wanneer deze wordt uitgestrekt, blijft de knobbel ingebed, waardoor het bot wordt verankerd en wordt voorkomen dat het volledig losraakt. Uit onderzoek van het American Museum of Natural History blijkt nog steeds of dit mechanisme uitsluitend voor de verdediging is ontwikkeld of ook de voortbeweging op oneffen ondergronden ondersteunt.
Trichobatrachus robuustus broedt tijdens het regenseizoen, voornamelijk in Kameroen en omliggende Centraal-Afrikaanse landen. Mannetjes blijven dicht bij vers gelegde eiermassa's, beschermen ze tegen roofdieren en zorgen voor voldoende zuurstofvoorziening. Hun semi-aquatische levensstijl bestaat uit het voeden met insecten, wormen en andere kleine ongewervelde dieren.
Hoewel de harige kikker door de Rode Lijst van de IUCN als minst zorgwekkend is geclassificeerd, wordt hij geconfronteerd met verlies van leefgebied door het kappen van regenwouden en niet-duurzame verzameling voor de handel in huisdieren. In sommige lokale gemeenschappen, zoals de Bakossi-bevolking in Kameroen, wordt op de kikker gejaagd vanwege de traditionele overtuiging dat het consumeren ervan de vruchtbaarheid kan bevorderen.
